Top Stories

ഇസ്ലാം എന്ന പദം തന്നെ സമാധാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മതപാഠങ്ങളൊന്നും സമാധാന വിരുദ്ധമല്ല. വിശ്വാസങ്ങളും കര്‍മങ്ങളും സ്വഭാവ ശീലങ്ങളും ചേര്‍ന്നതാണ് ഇസ്ലാം. സ്വന്തത്തിലും അപരനിലും ഗുണം വരുത്തുന്ന ആദര്‍ശ ജീവിത വ്യവസ്ഥയാണത്. ശല്യമില്ലാതെ സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവസരമാണത് സൃഷ്ടിക്കുക. ഇസ്ലാം മനുഷ്യനെ സമാധാനിയും സഹിഷ്ണുവുമാക്കുന്നു.

വിശ്വാസിയാകാനും അതടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കര്‍മാനുഷ്ഠാനിയാകാനും സംസ്കാരത്തോടെ ജീവിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ അക്രമിക്കുകയോ സ്വൈരം കെടുത്തുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. അല്ലാഹു പ്രപഞ്ചത്തിലും സൃഷ്ടിജാലങ്ങള്‍ക്കിടയിലും സമാധാനമാണിഷ്ടപ്പെടുന്നത്.

പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ഘടന വിസ്മയാവഹമാണ്. തട്ടലും മുട്ടലുമില്ലാതെ ക്രമബദ്ധമായാണ് അതിന്‍റെ ചലന-നിശ്ചലന-ചംക്രമണങ്ങള്‍. പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ചെറിയൊരംശമായ ഭൂതലത്തിലെ പല സൃഷ്ടികളിലൊന്നായ മനുഷ്യന്‍ കുഴപ്പത്തിന് കാരണമാകാതിരിക്കണമെന്നത് ഇസ്ലാമിന്‍റെ നിര്‍ദേശങ്ങളില്‍ പ്രധാനമാണ്. സമാധാനമുള്ള ലോകത്താണ് മുസ്ലിമിന് അവന്‍റെ ധര്‍മങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സൗകര്യപ്പെടുക. സമാധാന ഭംഗം നടക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ മുസ്ലിമിന്‍റെ ധര്‍മം സമാധാന പുനഃസ്ഥാപനമത്രെ.

കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതിനെതിരെ ധാരാളം ഖുര്‍ആന്‍ വചനങ്ങള്‍ കാണാം. കുഴപ്പമുണ്ടാക്കരുത്, കുഴപ്പക്കാരെ പിന്തുടരുത്, കുഴപ്പക്കാരെ അല്ലാഹുവിനിഷ്ടമില്ല, കുഴപ്പക്കാര്‍ക്ക് മോശമായ പരിണതിയുണ്ട്, കുഴപ്പക്കാര്‍ ഗുണം പിടിക്കില്ല, കുഴപ്പക്കാരായി നടക്കരുത്, കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കരുത് തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളുള്ള സൂക്തങ്ങള്‍ ഏതര്‍ത്ഥത്തിലും ഫിത്നകളുണ്ടാക്കുന്നതിന് വിരുദ്ധമാണ്. ഇസ്ലാമിലെ ഒരു പാഠവും സമാധാനഭംഗത്തിന് കാരണമാവുന്നില്ലെന്നു സാരം.

വിശ്വാസ കാര്യങ്ങള്‍

ഇസ്ലാമിക ദര്‍ശനങ്ങളില്‍ പ്രഥമവും പ്രധാനവുമാണ് വിശ്വാസ കാര്യങ്ങള്‍. വിശ്വാസ കാര്യങ്ങള്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി ആറാണ്. അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസം, മലക്കുകളിലുള്ള വിശ്വാസം, കിതാബുകളിലുള്ള വിശ്വാസം, നബിമാരിലുള്ള വിശ്വാസം, അന്ത്യനാളിലുള്ള വിശ്വാസം, വിധിയിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നിവയാണവ. ഈ ആറെണ്ണത്തിലും അവയുടെ അനുബന്ധ, ഉപകാര്യങ്ങളിലും വിശ്വസിക്കുക എന്നത് ഇച്ഛാ സ്വാതന്ത്ര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. മനുഷ്യന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമായി അതിന് ബന്ധമില്ല. അഥവാ ഈ വിശ്വാസം മനസ്സിലാക്കാന്‍ പ്രത്യക്ഷ അവയവങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യമാവശ്യമില്ല. ഉള്ളിലുറച്ച വിശ്വാസത്തിന് സര്‍വായവങ്ങളിലൂടെയും ഗുണപരമായ പ്രവര്‍ത്തന പ്രസരണമുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും.

അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസം

വിശ്വാസ കാര്യങ്ങളില്‍പ്പെട്ട അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ വിനീത ദാസനാക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. അവന്‍റെ വിധിവിലക്കുകള്‍ക്ക് വിധേയപ്പെട്ട് അനുസരണവും വിധേയത്വവും പ്രകടിപ്പിച്ചുള്ള ജീവിതരീതി വരിക്കാനവന്‍ പ്രചോദിതനാകും. അല്ലാഹുവിനെ സംബന്ധിച്ച് അറിയാനവന്‍ ശ്രമിക്കും. ഈ അണ്ഡകടാഹത്തെ സൃഷ്ടിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നവനായ അല്ലാഹു, അവന്‍ നല്‍കിയ സൗകര്യങ്ങളുപയോഗിക്കുന്നവരോടാണ് തന്നില്‍ വിശ്വസിക്കാനും മുസ്ലിമാകാനും ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ശരിയായി വിശ്വസിക്കാത്തവരെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവനാണവന്‍, അവന്‍റെ കാരുണ്യം എത്രമാത്രം അപാരവും വിശാലവുമാണ്. അഥവാ തന്‍റെ യജമാനനായ അല്ലാഹു റഹ്മാനാണ് എന്ന പാഠം വിശ്വാസിയില്‍ കാരുണ്യത്തെയാണുല്‍പാദിപ്പിക്കുക.

ഇസ്ലാമികമായി പറഞ്ഞാല്‍ അല്ലാഹു കാരുണ്യവാനാണ്. കാരുണ്യത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതും അവനാണ്. മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ) പഠിപ്പിച്ചത് അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവനും കരുണയുള്ളവനായിരിക്കുമെന്നാണ്. അല്ലാഹു സൃഷ്ടിച്ച മൊത്തം കാരുണ്യത്തിന്‍റെ നൂറിലൊരംശം മാത്രമാണ് പ്രപഞ്ച സാകല്യത്തില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നത്. ജീവജാലങ്ങളില്‍ കാണുന്ന സ്നേഹവാത്സല്യ സമീപനങ്ങള്‍ എത്ര വിസ്മയകരമാണ്. വ്യത്യസ്ത അളവില്‍ ജീവികളില്‍ കരുണയെന്ന വികാരം അവന്‍ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. അതെല്ലാം പ്രസ്തുത നൂറിലൊന്നില്‍ പെട്ടതാണ്. നൈസര്‍ഗികമായ കാരുണ്യം ജീവി വര്‍ഗങ്ങളില്‍ പ്രകൃതിപരമായ ഗുണമത്രെ. മനുഷ്യനില്‍ കാരുണ്യം ഒരു ആര്‍ജിത ഗുണമായിത്തീരണം. ഭൂമിയിലുള്ളവരോട് നിങ്ങള്‍ കരുണ കാണിക്കുക, എന്നാല്‍ അല്ലാഹു നിങ്ങളോട് കരുണ കാണിക്കും (തിര്‍മുദി) എന്ന് നബി(സ്വ) പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

പ്രത്യുല്‍പാദനപരമല്ലെങ്കില്‍ പോലും കാരുണ്യം ചെയ്യണമെന്നും അതിന് അല്ലാഹു കാരുണ്യം പ്രതിഫലമായി നല്‍കുമെന്നുമാണിതിന്‍റെ സാരാംശം. റഹ്മത്ത് അഥവാ കാരുണ്യം സദ്ഗുണ ശീലങ്ങളുടെ പ്രഭവ സ്രോതസ്സാണ്. കാരണം അത് ഇലാഹീ ദാനങ്ങളില്‍ സവിശേഷ മാകുന്നു. സ്നേഹ വാത്സല്യങ്ങളും ദയാവായ്പുകളും റഹ്മത്തിന്‍റെ ഉല്‍പന്നങ്ങളാണ്.

ഉപര്യുക്ത ഹദീസിലെ ‘മന്‍ ഫില്‍ അര്‍ളി’ എന്ന പ്രയോഗം വിശാലാര്‍ത്ഥമുള്ളതാണ്. മന്‍ എന്ന സര്‍വനാമം വിപുലമായ ജീവിലോകത്തെയാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നതെന്ന് മറ്റു ഹദീസുകളില്‍ നിന്ന് വ്യക്തം. റഹ്മത്തിനെ സൃഷ്ടിച്ച റഹ്മാനായ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവനാണ് മുസ്ലിം. റഹ്മത്തിനെ പിശുക്കില്ലാതെ വിനിയോഗിക്കാന്‍ നിര്‍ദേശമുണ്ട്. അതിന് പ്രതി ഗുണമുണ്ടെന്നാണ് വാഗ്ദാനം. എങ്കില്‍, ഏതര്‍ത്ഥത്തിലാണ് ഒരു മുസ്ലിം ആക്രമണകാരിയായിത്തീരുക? ആക്രമണം മൂലം ഏത് വിശ്വാസത്തിനാണവന്‍ കരുത്ത് പകരുക?

മലക്കുകളിലുള്ള വിശ്വാസം

സാധാരണ ഗതിയില്‍ മനുഷ്യ ദൃഷ്ടിയില്‍ നിന്നും മറഞ്ഞ പ്രത്യേക സൃഷ്ടി വിഭാഗമാണ് മലക്കുകള്‍ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിശ്ചിത ദൗത്യങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നതിന് നിയുക്തരായവരടക്കം അവരിലുണ്ട്. നമുക്ക് സംവേദനാനുഭവമില്ലാത്തവരാണെന്നതിനാല്‍ തന്നെ അവരിലെ വിശ്വാസം പ്രധാനമാണ്. അവരിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനായി ഒരു തരത്തിലുള്ള അതിക്രമവും സമാധാന ഭംഗവും വേണ്ടതില്ല. മലക്കുകള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്ന ധര്‍മമാകട്ടെ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞതുമാണ്.

മാനവരാശിയെ ഇരുളില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതിനു നിയുക്തരായ പ്രവാചകര്‍ക്ക് സന്ദേശമെത്തിച്ചത് മലക്കുകളാണ്. മഴ, കാറ്റ് തുടങ്ങിയ പ്രകൃതി സൗകര്യങ്ങളും സൗജന്യങ്ങളും ചുമതലയുള്ളവര്‍ അവരിലുണ്ട്. അപകടങ്ങളിലും മറ്റും അകപ്പെടാതെ നമുക്ക് സംരക്ഷണം നല്‍കുന്ന മലക്കുകളുമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ വ്യത്യസ്ത ഘട്ടങ്ങളിലും ആവശ്യങ്ങളിലും തുണയായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടവരുമുണ്ട്. മലക്കുകള്‍ അക്രമികളല്ല, അവര്‍ കാരുണ്യവര്‍ഷത്തിന്‍റെ ചില പ്രത്യേക ഘട്ടങ്ങളില്‍ നമുക്ക് സഹായികളാണ്. അവരില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍, അക്കാരണത്താല്‍ അക്രമിയാകാന്‍ ഇടവരുന്നില്ല.

കിതാബുകളിലെ വിശ്വാസം

അല്ലാഹു മനുഷ്യര്‍ക്ക് നല്‍കിയ വിമോചന സന്ദേശ ഗ്രന്ഥങ്ങളായ കിതാബുകളില്‍ വിശ്വസിക്കല്‍ മുസ്ലിമിനു നിര്‍ബന്ധമാണ്. റഹ്മാനായ അല്ലാഹുവിന്‍റെ കാരുണ്യം വിളംബരപ്പെടുത്താനവതരിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം കരുണയോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാണ് പ്രചോദനമാവുക. അവയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതിനും അക്രമത്തിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല. ഖുര്‍ആന്‍ തന്നെ റഹ്മത്താണെന്ന് അല്ലാഹു പറയുന്നു. റഹ്മാനും റഹീമുമായ അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് റഹ്മത്തായി അവതരിച്ച ഖുര്‍ആന്‍ കരുണാവര്‍ഷത്തിന് മാത്രമാണ് കാരണമാകേണ്ടത്. പരുഷസ്വഭാവിയായിരുന്ന ഉമര്‍(റ)വിനെ വരെ ഖുര്‍ആന്‍ പാകപ്പെടുത്തിയത് ചരിത്രം. കാരുണ്യത്തിന്‍റെയും പ്രജാവത്സലതയുടെയും പ്രതീകമായാണ് അദ്ദേഹം പില്‍ക്കാല ജീവിതം നയിച്ചത്.

ഖുര്‍ആന്‍ നേരിട്ട് കേള്‍ക്കുകയും അതിന്‍റെ പാഠങ്ങളുടെ പ്രായോഗിക പരിശീലനം സ്വായത്തമാക്കുകയും ചെയ്തവരാണ് സ്വഹാബികള്‍. അവരുടെ കാരുണ്യത്തിന്‍റെയും പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്‍റെയും ഊഷ്മളത ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമാണ്. ഗവേഷണ യോഗ്യരായ സ്വഹാബികള്‍ക്കിടയില്‍ ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ വ്യത്യസ്ത നിലപാടുകളുണ്ടായപ്പോള്‍ പോലും അവിടെ ഖുര്‍ആനുയര്‍ത്തി അനുരജ്ഞനത്തിന്‍റെ ആഹ്വാനം മുഴക്കിയപ്പോള്‍ അവര്‍ ശാന്തരായി. ഖുര്‍ആനെ അംഗീകരിച്ച് സംഘര്‍ഷമവസാനിപ്പിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞവര്‍ക്കെതിരെ ചിലയാളുകള്‍ രംഗത്ത് വന്നു. അവരാണ് പില്‍ക്കാലത്ത് ഖുര്‍ആന്‍ സൂക്തങ്ങള്‍ ദുരുപയോഗിച്ച് ആക്രമണം നടത്തുന്ന എല്ലാവരുടെയും അടിസ്ഥാനവും മാതൃകയുമായത്. സമകാല സംഭവങ്ങള്‍ ഇതിനോട് ചേര്‍ത്തുവായിക്കുക.

പശ്ചാത്തല ബന്ധങ്ങള്‍ ഖുര്‍ആനികാശയങ്ങള്‍ ഗ്രഹിക്കാനനിവാര്യമാണ്. അതിനു മുതിരാതെ കേവലം നിഘണ്ടു അവലംബിച്ച് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയതാണ് ദുര്‍വ്യാഖ്യാന പ്രവണതകളില്‍ ഏറെ അപകടം വരുത്തിയത്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഖുര്‍ആന്‍ എന്താണ് മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യുന്നതെന്നും അതുമുഖേന അല്ലാഹു എന്തിലേക്കാണ് ക്ഷണിക്കുന്നതെന്നും ഖുര്‍ആന്‍ വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. ‘ഏറ്റവും ശരിയായതിലേക്കത് നയിക്കുന്നു’ (അല്‍ഇസ്റാഅ്/9). ‘രക്ഷാഭവനത്തിലേക്ക് അല്ലാഹു വിളിക്കുന്നു’ (യൂനുസ്/25). കലാപത്തിന്‍റെ വഴി ഖുര്‍ആന്‍റേതല്ല. അക്രമികള്‍ക്ക് സമാധാനത്തിന്‍റെ ഭവനം അപ്രാപ്യവുമാണ്. ഖുര്‍ആനില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്കും അതിന്‍റെ പാഠങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നവര്‍ക്കും അക്രമികളാകാനും അതിനെ ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല.

അമ്പിയാക്കളിലുള്ള വിശ്വാസം

മനുഷ്യരില്‍ നിന്ന് പ്രത്യേകമായി തെരഞ്ഞെടുത്ത് സ്രഷ്ടാവ് നിയോഗിച്ചവരാണ് അമ്പിയാക്കള്‍. അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യര്‍ക്ക് സന്ദേശം എത്തിച്ച് നല്‍കുക എന്നതാണവര്‍ നിര്‍വഹിച്ച ദൗത്യം. എല്ലാ ദൂതന്മാരും സത്യമതത്തെ ജനങ്ങള്‍ക്കെത്തിച്ച് നല്‍കി. അവരെ അംഗീകരിക്കലും വിശ്വസിക്കലും പിന്തുടരലും സത്യവിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്. അവരെ വിശ്വസിക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായി അക്രമമോ പരോപദ്രവമോ വേണ്ടിവരുന്നില്ല. അന്ത്യദൂതരായ മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ)യില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ മുന്‍കഴിഞ്ഞ പ്രവാചകന്മാരിലും വിശ്വസിക്കും. ഏതെങ്കിലും ഒരു നബിയുടെ പ്രവാചകത്വത്തില്‍ സംശയാലുക്കളാകാന്‍ പോലും പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ സമകാല സമൂഹത്തില്‍ അവരാരും പ്രശ്നക്കാരായിരുന്നില്ല. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരെയും ചൂഷണത്തിന് വിധേയരായിക്കൊണ്ടിരുന്നവരെയും മോചിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അവര്‍. നബിമാരില്‍ വിശ്വസിച്ചു എന്നതിന്‍റെ പേരില്‍ കലാപത്തിനോ അക്രമത്തിനോ അനുയായികളാരും മുതിര്‍ന്നില്ല.

മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ)യില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായും അക്രമമോ സമാധാന ഭംഗമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളോ ഇല്ലെന്നത് വ്യക്തം. മാത്രവുമല്ല, നബി(സ്വ) അല്ലാഹുവിന്‍റെ കാരുണ്യത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്. ലോകത്തിനാകെയും അനുഗ്രഹമായല്ലാതെ അങ്ങയെ നാം നിയോഗിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നു. നബി(സ്വ) തന്നെ അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് സമ്മാനമായി (ഹദ്യ) ലഭിച്ച റഹ്മത്താണ് ഞാന്‍ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തിരുനബി(സ്വ)യുടെ ജീവിതം ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. ആ വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിന്‍റെ വ്യക്തമായ വിവരണങ്ങള്‍ ലഭ്യവും. പ്രവാചകര്‍(സ്വ) അക്രമത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയോ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തതായി അതിലൊന്നും കാണാനാകില്ല.

പ്രവാചകര്‍ അല്ലാഹുവില്‍ നിന്നുള്ള സമ്മാനമാകുന്നത് വിശ്വാസികള്‍ക്കാണെങ്കിലും, റഹ്മത്താകുന്നത് സകല സൃഷ്ടികള്‍ക്കുമാണ്. ഹൃദയങ്ങള്‍ കീഴടക്കി വാഴാന്‍ നബി(സ്വ)ക്ക് സാധിച്ചത് അവിടുത്തെ കാരുണ്യം കൊണ്ടത്രെ. ഈ കാരുണ്യത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതിന് അക്രമത്തിന്‍റെ മാര്‍ഗമാവശ്യമില്ല. മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ) അടക്കമുള്ള മുഴുവന്‍ പ്രവാചകന്മാരിലും വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ അക്കാരണത്താല്‍ അക്രമികളാവുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, സ്നേഹം, ദയ, കാരുണ്യം തുടങ്ങിയ ഉദാത്ത ഗുണങ്ങളുടെ ഉടമകളാവുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.

അന്ത്യനാളിലുള്ള വിശ്വാസം

ഈ ലോകത്തിന് ഒരന്ത്യമുണ്ടെന്നും അനന്തരം പല ഘട്ടങ്ങളും പിന്നിട്ട് സ്വര്‍ഗ/നരകവാസമുണ്ടെന്നും അംഗീകരിക്കുന്നവരാണ് വിശ്വാസികള്‍. അക്രമം നടത്തി നേടാവുന്നതല്ല സ്വര്‍ഗം. പാരത്രിക വിജയത്തിന് നിമിത്തമായി എണ്ണിപ്പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യവും അക്രമപരമല്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാറ്റിനും ഗുണകരമായ ജീവിതം നയിക്കുക എന്നതാണ് പാരത്രികമായ വിജയത്തിന് നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. പല നന്മകളും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് സ്വര്‍ഗാവകാശിയാണെന്ന സുവാര്‍ത്ത നബിവചനങ്ങളില്‍ ധാരാളം കാണാം. നന്മയും ഗുണവും മാനവരില്‍ നിറഞ്ഞു കാണുന്നതിനു വേണ്ടിയാണത്.

നരകാവകാശിയായിത്തീരുന്നതിനു കാരണമായി പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളേറെയുണ്ട്. അവയൊന്നും ഗുണപരമായ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നവയല്ല. അക്രമം, അനീതി, നിഷേധം തുടങ്ങിയ ദോഷകാരണങ്ങളാണവയെല്ലാം. സമാധാന ഭംഗം വരുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം നിരോധിതമാണ്. ചിലതിന് പ്രത്യേകമായ ശിക്ഷകള്‍ മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിക്കാണാം. സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാനും നരകത്തില്‍ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാനും നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടവയില്‍ അക്രമ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കാണാനാകില്ല. ചുരുക്കത്തില്‍ അന്ത്യനാളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ അക്രമത്തിനല്ല, ശാന്തപൂര്‍ണ ജീവിതത്തിനാണ് പ്രാമുഖ്യം നല്‍കുക.

വിധിയിലുള്ള വിശ്വാസം

പ്രാപഞ്ചിക കാര്യങ്ങളെല്ലാം അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിധിക്ക് വിധേയമാണ്. നമുക്കുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ഗുണദോഷങ്ങളും സന്തോഷ സന്താപങ്ങളും അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിധിയാണ്. സത്യവിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ് വിധിയില്‍ വിശ്വസിക്കല്‍. നമുക്ക് ഇച്ഛാ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളതിനാല്‍ നാം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് നമ്മള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. പക്ഷേ, നടക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിധിയുടെയും അവന്‍ നല്‍കുന്ന കഴിവിന്‍റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. കഠിനാധ്വാനം നടത്തിയിട്ടും ആഗ്രഹിച്ചതു നടക്കാതെ പോകുന്നത്, ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലതും ലഭിക്കാതെ പോകുന്നത് നമ്മുടെ ബലഹീനതയെയും അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിധി നിശ്ചയങ്ങളുടെ പ്രബലതയെയും കുറിക്കുന്നു. അല്ലാഹുവിന്‍റെ പരമാധികാരവും സര്‍വശക്തിയും പ്രതാപവും അംഗീകരിക്കുന്നവനാണ് വിശ്വാസി. അക്രമപരമായ എന്തെങ്കിലും പ്രചോദനം വിധി വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമായും വരുന്നില്ല.

വിശ്വാസ കാര്യങ്ങളായ ഈ ആറും അവയുടെ അനുബന്ധ അനിവാര്യ കാര്യങ്ങളും വിശ്വസിക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്നും അതിന്‍റെ പ്രചോദനങ്ങളെന്തെന്നും വിവരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ട്. അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിനീത ദാസനായി അവന്‍റെ പ്രപഞ്ചത്തിലൊരു ബിന്ദുവായി അച്ചടക്കത്തില്‍ കഴിയാന്‍ മാത്രമേ സത്യവിശ്വാസം കാരണമാകുന്നുള്ളൂ. മതവിശ്വാസത്തെയോ അതിന്‍റെ ചിഹ്നങ്ങളെയോ ഉയര്‍ത്തി അസമാധാനം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഒരു ന്യായവും പ്രമാണങ്ങളുമില്ലെന്നു സാരം.

സാമൂഹ്യ ജീവിയായ മനുഷ്യന്‍ ജീവിതത്തില്‍ ധാരാളം ബന്ധങ്ങളും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. വിശ്വാസി എന്ന നിലക്ക് പല നിയമങ്ങള്‍ക്കും അവന്‍ വിധേയനാവാനിത് നിര്‍ബന്ധിക്കും. വിധിവിലക്കുകളും പ്രോത്സാഹന-നിരുത്സാഹനങ്ങളും അതിലുണ്ടാകും. അത്തരം ഘട്ടങ്ങളിലൊക്കെ നന്മ സമ്പാദിക്കാനവസരമുണ്ട്.

സത്യവിശ്വാസിയുടെ അനുഷ്ഠാനങ്ങളില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായതു അഞ്ചെണ്ണമാണ്. സ്വയം പ്രചോദിതനായി മാത്രം വിശ്വാസിയില്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണവ. അതില്‍ ഒന്നാമത്തേത് സത്യസാക്ഷീകരണം അഥവാ ശഹാദത്താണ്.


അന്ത്യപ്രവാചകര്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) ക്ക് ജിബ്രീല്‍ (അ) മുഖേന അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥമാണ് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതും കേള്‍ക്കപ്പെടുന്നതും മന: പാഠമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമായ ഖുര്‍ആന്‍ മാത്രമാണ്. അതിന് നിരവധി പ്രത്യേകതകള്‍ ഉണ്ട്.

വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ അവതരണം നടന്ന മാസം എന്നതാണ് റമളാനിന്റെ വലിയ പ്രത്യേകത. അതുകൊണ്ടു തന്നെ റമളാനിലെ പ്രധാന ആരാധനയാണ് വിശുദ്ധ വേദപാരായണം. ഇതര മാസങ്ങളിലും ഇത് ഏറെ ശ്രേഷ്ഠമാണെങ്കിലും അവതരണ മാസത്തില്‍ പ്രത്യേക പുണ്യം അര്‍ഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന ഏതാനും ഗുണങ്ങള്‍ വിലയിരുത്താം.

മഹത്ത്വമേറിയ പുണ്യ കര്‍മമാണ് ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം. വിശ്വാസികള്‍ക്ക് മനസ്സില്‍ സമാധാനവും കുളിര്‍മയും നിത്യചൈതന്യവും സര്‍വോപരി രക്ഷാകവചവുമാണത്. നബി(സ്വ) പറയുന്നു: നിങ്ങള്‍ ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുക. നിശ്ചയമായും ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്കത് അന്ത്യനാളില്‍ ശിപാര്‍ശകനായി വരും (ബുഖാരി).

ഒരാള്‍ക്ക് പ്രവാചകരെ പിന്തുടരണമെങ്കില്‍ അയാള്‍ ആ പ്രവാചകരെ ഇഷ്ടപ്പെടണം. ഇഷ്ടത്തില്‍ നിന്നേ നിബന്ധനകള്‍ക്ക് വിധേയമല്ലാത്ത അനുധാവനം ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ. 'സ്വന്തം ശരീരത്തേക്കാളും പ്രിയ ജനങ്ങളെക്കാളും എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതു വരെ നിങ്ങളുടെ ഈമാന്‍ പൂര്‍ണമാകുകയില്ല' എന്നു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് ആ റസൂല്‍ (സ) തങ്ങള്‍ തന്നെ ആണല്ലോ. റസൂല്‍ (സ) യോടുള്ള സ്‌നേഹവും ഇസ്‌ലാമിനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരാളുടെ അറിവും തമ്മില്‍ അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പലരും കരുതുന്നത് പോലെ അറിവില്‍ നിന്നല്ല റസൂല്‍ (സ) യോടുള്ള സ്‌നേഹം ഉണ്ടാകേണ്ടത്. മറിച്ചു റസൂലിനോടുള്ള സ്‌നേഹത്തില്‍ നിന്നാണ് ഇസ്‌ലാമില്‍ അറിവ് തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നത്. അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്ന അറിവേ അറിവാകുകയുള്ളൂ.

ഏത് മേഖലയില്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്നവരാവട്ടെ, അവരോടെല്ലാം ഇസ്‌ലാം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് നബി(സ)യെ അനുധാവനം ചെയ്യാനാണ്. മനുഷ്യര്‍ പല തരക്കാരാണ്. അഭിരുചികളിലും സ്വഭാവങ്ങളിലും വൈവിധ്യം, തൊഴിലുകളിലെ വൈജാത്യം ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യ പ്രകൃതിയാണ്. മനുഷ്യകുലത്തിന് നേതാവായി വരുന്നയാളും ഇപ്രകാരം പ്രത്യേക സ്വഭാവത്തോടും വികാരങ്ങളോടും കൂടിയുള്ളവരാണെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒന്നിലധികം മാതൃകകള്‍ അനിവാര്യമായി വരുന്നു.


(മുഹമ്മദ് ഫാറൂഖ് നഈമി ): തിരുനബി മുഹമ്മദ് (സ്വ)യെ അല്ലാഹു ഭൂമിയില്‍ നിയോഗിച്ചത് അവന്റെ ശരീഅത്ത് പ്രയോഗിച്ചുകാണിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ്. ഈയൊരു ദൗത്യത്തിന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട നബിയുമായി ലോകത്തിനുള്ള ബന്ധത്തെ നിര്‍വചിച്ചത് നേതാവും അനുയായികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമായിട്ടല്ല.

സത്യവിശ്വാസത്തോടുകൂടി നബി (സ്വ) യെ കാണുകയോ നബിയോടൊരുമിച്ചു കൂടുകയോ ചെയ്തവരാണ് സാങ്കേതികാര്‍ഥത്തില്‍ സ്വഹാബിമാര്‍. സത്യവിശ്വാസം ഉള്‍ക്കൊള്ളാതെ നബി (സ്വ) യെ കണ്ടവരും കൂടെ കൂടിയവരും സ്വഹാബികളല്ല. അപ്രകാരം നബി (സ്വ) യുടെ വഫാതിനു ശേഷം ജനാസ കണ്ടവരോ സ്വപ്നദര്‍ശനമുണ്ടായവരോ സ്വഹാബികളല്ല.

ഇസ്‌ലാമിന്റെ നാല് അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തുള്ള ‘സുന്നത്തി’ന്റെ സംരക്ഷകൻ കൂടിയായിരുന്നു ഇമാം ശാഫിഈ(റ). പത്തു ലക്ഷത്തിലേറെ ഹദീസുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് തിരുനബി(സ്വ)യുടെ സുന്നത്ത്. പ്രവിശാലമായ ഹദീസ് വിജ്ഞാനത്തിന് പരിധി നിശ്ചയിക്കുക സാധ്യമല്ല.

അറബികള്‍ പൊതുവെ എഴുത്തും വായനയുമറിയാത്തവരായിരുന്നു. അക്ഷരാഭ്യാസമുള്ളവര്‍ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഓര്‍മശക്തിയെ ആശ്രയിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ പതിവ്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ മനഃപാഠമാക്കിയ സ്വഹാബിമാരുണ്ടായിരുന്നു.

നാലു ഖലീഫമാര്‍ക്ക് ശേഷം അല്‍പകാലം ഹസന്‍(റ) ഖലീഫയാെയങ്കിലും വൈകാതെ അദ്ദേഹം മുആവിയ(റ)ന് വേണ്ടി സ്ഥാനത്യാഗം ചെയ്യുകയുണ്ടായി. മുആവിയ(റ)യുടെ ഭരണം രണ്ടു ദശാബ്ദം നീണ്ടുനിന്നു. ജനോപകാരപ്രദമായ അനേകം പരിഷ്കാരങ്ങള്‍നടത്താനദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചിരുന്നു. തനിക്കു ശേഷം ഹസന്‍(റ) ഖലീഫയായിരിക്കുമെന്ന് ഇരുവരും ചേര്‍ന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഹിജ്റ 49ല്‍മദീനയില്‍വെച്ച് ഹസന്‍(റ) ശഹീദായതോടെ ആ തീരുമാനം നടപ്പാകാതെ പോയി. ഹസന്‍(റ)ന്റെ സഹോദരനും നബി പൗത്രനുമായ ഹുസൈന്‍(റ) ജീവിച്ചിരിക്കെ തന്നെ മുആവിയ(റ) തന്റെ പിന്‍ഗാമിയും കിരീടാവകാശിയുമായി പുത്രന്‍യസീദിനെ നിശ്ചയിക്കുകയുണ്ടായി. ഹിജ്റ 56ലായിരുന്നു ഇത്, മുആവിയയുടെ മരണത്തിന് അഞ്ചുവര്‍ഷം മുമ്പ്.
യസീദിനെ കിരീടാവകാശിയായി നിശ്ചയിച്ച വിവരം രാഷ്ട്രത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും അറിയിച്ചു. പക്ഷേ, മദീനയിലെ ചില പ്രധാനികള്‍അത് അംഗീകരിക്കാന്‍വിസമ്മതിച്ചു. മുആവിയ തന്നെ മദീനയില്‍വന്ന് അവരെ നിശ്ശബ്ധരാക്കി. ഇതോടെ ഖിലാഫത്ത് അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവത്തില്‍നിന്നും രാജാധിപത്യത്തിന്റെ ശൈലിയിലേക്കു മാറി. തുടര്‍ന്ന് യസീദും തന്റെ പുത്രന്‍മുആവിയയെ കിരീടാവകാശിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മുആവിയ രണ്ടാമന്‍എന്നാണിദ്ദേഹം വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇദ്ദേഹം പക്ഷേ, 40 ദിവസം മാത്രമേ അധികാരത്തിലിരുന്നുള്ളൂ. അക്കാലത്തും അദ്ദേഹം ശയ്യാവലംബിയായ രോഗിയായിരുന്നു. അതിനാല്‍ഭരണകാര്യങ്ങളില്‍നേരിട്ട് ഇടപെട്ടിരുന്നില്ല. പിന്‍ഗാമിയെ പ്രഖ്യാപിക്കാതെയാണ് ഇദ്ദേഹം വഫാത്തായത്. യസീദിന്റെ പുത്രനായിരുന്നെങ്കിലും പിതാവിന്റെ ക്രൗര്യമൊന്നും മുആവിയ രണ്ടാമനുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നാണ് ചരിത്രം. കിരീടാവകാശിയെ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍സമ്മര്‍ദ്ദമുണ്ടായിട്ടും അദ്ദേഹം തയ്യാറാവാതിരുന്നതും അതുകൊണ്ടാണെന്നാണ് വിലയിരുത്തല്‍.
മുആവിയ(റ) യസീദിനെ പിന്‍ഗാമിയായി വാഴിച്ചതില്‍അസംതൃപ്തിയുള്ള മദീനാവാസികള്‍അദ്ദേഹത്തെ ഖലീഫയായി അംഗീകരിച്ച് ബൈഅത്ത് ചെയ്യാന്‍തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവരെ നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വം ബൈഅത്ത് ചെയ്യിക്കാന്‍യസീദ് മദീനയിലെ ഗവര്‍ണര്‍വലീദ്ബ്നു ഉത്ബത്തിനെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു സുബൈര്‍(റ), ഹുസൈന്‍(റ) എന്നിവര്‍ബൈഅത്ത് ചെയ്യാന്‍കൂട്ടാക്കാതെ മദീനയില്‍നിന്നും രഹസ്യമായി മക്കയിലേക്ക് പുറപ്പെടുകയുണ്ടായി.
മദീനാ ഗവര്‍ണര്‍അവരെ പിടിക്കാന്‍ആളയച്ചെങ്കിലും 30 പേരുള്ള സംഘത്തിന് വിജയിക്കാനായില്ല. വഴിയില്‍അബവാഇല്‍വെച്ച് അവരെ കണ്ടുമുട്ടിയ ഇബ്നു ഉമര്‍(റ) മദീനയിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാന്‍ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ഇരുവരും യാത്ര തുടര്‍ന്നു. ഹുസൈന്‍(റ) മക്കയില്‍അബ്ബാസ്(റ)ന്റെ വീട്ടില്‍താമസമാക്കി. ഇബ്നുസുബൈര്‍(റ) കഅ്ബയുടെ പരിസരത്തും കഴിഞ്ഞുകൂടി.
മക്കയിലെത്തിയ ഹുസൈന്‍(റ)നെ ജനങ്ങള്‍സന്ദര്‍ശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നബി(സ്വ)യുടെ പരിലാളനയേല്‍ക്കാന്‍ഏറെ ഭാഗ്യമുണ്ടായവരെന്ന നിലക്ക് കൂടിയായിരുന്നു ഈ സന്ദര്‍ശക ബാഹുല്യം. അന്ന് അദ്ദേഹത്തോളം മഹത്ത്വമുള്ളവര്‍ജീവിച്ചിരുന്നില്ലെന്നതും കാരണമായി. അബ്ദുല്ലാഹിബ്നുസ്സുബൈര്‍(റ)വും ഇടക്കിടെ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദര്‍ശിക്കുമായിരുന്നു. ഹുസൈന്‍(റ) ഉണ്ടായിരിക്കെ സ്വന്തമായെന്തെങ്കിലും നിലപാട് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കാതിരിക്കാന്‍അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. മക്കയില്‍യസീദിന്റെ ഗവര്‍ണറായ അംറിബ്നു സഈദിനെ അംഗീകരിക്കാതെ കഅ്ബയില്‍അഭയാര്‍ത്ഥിയായി കഴിഞ്ഞു അദ്ദേഹം.
യസീദിനെ ബൈഅത്ത് ചെയ്യാതെ, മാറിനിന്നവര്‍ക്ക് അതിന് ന്യായങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. യസീദിന്റെ ദുര്‍നടപടികളും അതിനു കാരണമാണ്. പ്രത്യക്ഷമായി യസീദിനെ പിന്തുണച്ച് കൂടെന്ന് അവര്‍തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ, ബനൂ ഉമയ്യത്ത് പക്ഷപാതത്തിലും വംശചിന്തയിലും ഏറെ മുന്നിലായിരുന്നതിനാല്‍എന്തിനും തയ്യാറായിരുന്നു അവര്‍. ഇതുമൂലം രാജ്യത്ത് സംഘര്‍ഷാവസ്ഥ ഘനീഭവിച്ചുനിന്നു. ഹുസൈന്‍(റ) തനിക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നിയ കാര്യങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോയി. നിലപാടില്‍മാറ്റം വരുത്താന്‍അദ്ദേഹം തയ്യാറാവാതിരുന്നത് കുഴപ്പവും നാശവും സൃഷ്ടിക്കാന്‍വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ദുഃഖകരമായ പരിണതിയിലേക്കാണ് ഇവയെല്ലാം ചെന്നെത്തിയത്. നബി(സ്വ) മുന്നറിവ് നല്‍കിയ കുഴപ്പത്തിലേക്കായിരുന്നു പ്രയാണം.
ഇതേ സമയം തന്നെ കൂഫയിലെ ജനങ്ങളും യസീദിനെ അംഗീകരിക്കാന്‍വൈമുഖ്യം കാണിച്ചു. ഹുസൈന്‍(റ) ബൈഅത്ത് ചെയ്യാതെ മക്കയില്‍കഴിയുകയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍അദ്ദേഹത്തെ തങ്ങളുടെ നേതാവായി വാഴിക്കാന്‍അവര്‍താല്‍പര്യപ്പെട്ടു. സുലൈമാനുബ്നുസ്വര്‍ദ്(റ)ന്റെ വീട്ടില്‍യോഗം ചേര്‍ന്ന് ഹുസൈന്‍(റ)നെ കൂഫയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതിന് കത്തെഴുതാന്‍അവര്‍തീരുമാനിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് പല പ്രാവശ്യം വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികള്‍മുഖേന ഹുസൈന്‍(റ)വില്‍സമ്മര്‍ദം ചെലുത്തി. ബൈഅത്ത് ചെയ്യാന്‍തയ്യാറുള്ളവരുടെ പേരുവിവരങ്ങള്‍ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ലിസ്റ്റുകള്‍വരെ അവര്‍തയ്യാറാക്കി സന്ദേശങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അയച്ചുകൊടുത്തു. പ്രതിനിധികള്‍കൊണ്ടുവന്ന എല്ലാ കത്തിലും തങ്ങള്‍ക്കൊരു മതനേതൃത്വമില്ലെന്നും അങ്ങ് സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കണമെന്നും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മതപരമായി നേതൃത്വം നല്‍കാനാളില്ലാതെ ആ നാട് നശിക്കുന്നത് ഹുസൈന്‍(റ) ഗൗരവമായി കണ്ടു. ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മറുപടി സന്ദേശമയച്ചു.
ഹാനിഅ്, സഈദ് എന്നീ പ്രമുഖരായ പ്രതിനിധികള്‍വശമാണത് കൊടുത്തയച്ചത്. അതില്‍ഹുസൈന്‍(റ) എഴുതി: ഹാനിഉം സഈദും നിങ്ങളുടെ സന്ദേശവുമായി ഇവിടെ വന്നു. ഇതിനു മുന്പും ധാരാളം പേര്‍ഇതേയാവശ്യവുമായി വന്നിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളും സ്ഥിതിഗതികളും ഞാന്‍മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഒരു അമീറിന്റെ അഭാവം പരിഹരിക്കാന്‍ഞാന്‍അങ്ങോട്ട് വരണമെന്നതാണല്ലോ നിങ്ങളുടെ ആവശ്യം. അതിനാല്‍സ്ഥിതിഗതികള്‍നേരിട്ടറിയാന്‍എന്റെ പിതൃവ്യപുത്രനെ ഞാന്‍അങ്ങോട്ടയക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ശരിയായ നിലപാട് അദ്ദേഹത്തെ അറിയിക്കുക. പ്രതികരണം അനുകൂലമെങ്കില്‍ഞാന്‍വരാം (അത്ത്വിബ്രി).
കത്തില്‍വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ മുസ്‌ലിമുബ്നു അഖീല്‍(റ)നെ അദ്ദേഹം കൂഫയിലേക്ക് അയച്ചു. അദ്ദേഹം മദീനയില്‍ചെന്നു നബി(സ്വ)യെ സിയാറത്ത് ചെയ്താണ് യാത്രയായത്. വഴികാട്ടികളായി രണ്ടുപേരെയും കൂടെ അയച്ചെങ്കിലും വഴിതെറ്റി വെള്ളംതീര്‍ന്ന് ഇരുവരും മരണപ്പെടുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ഹുസൈന്‍(റ)ല്‍നിന്ന് അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചതനുസരിച്ച് മുസ്‌ലിം(റ) കൂഫയിലേക്ക് യാത്ര തുടര്‍ന്നു.
കൂഫയിലെത്തിയ മുസ്‌ലിം(റ)നെ അവര്‍വളരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവരുടെ പിന്തുണയും നിലപാടും അറിയിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിനാളുകള്‍അദ്ദേഹം മുഖേന ഹുസൈന്‍(റ)നെ ബൈഅത്ത് ചെയ്യുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ വിവരം അദ്ദേഹം മക്കയിലേക്ക് അറിയിച്ചു. മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ സാന്നിധ്യവും കൂഫക്കാരുടെ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സമീപനവും ഗവര്‍ണറെ പ്രയാസത്തിലാക്കി. നുഅ്മാനുബ്നു ബശീര്‍(റ) ആയിരുന്നു ഗവര്‍ണര്‍. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി ഇങ്ങനെ പ്രസംഗിച്ചു:
“കുഴപ്പവും ഭിന്നിപ്പുമുണ്ടാക്കരുത്. അത് ആള്‍നാശമുണ്ടാക്കുകയും രക്തച്ചൊരിച്ചിലിനും സമ്പത്തുക്കള്‍കവര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനും കാരണമാകും. എന്നോട് യുദ്ധത്തിന് വന്നെങ്കിലല്ലാതെ ഞാന്‍യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. എനിക്കെതിരെ വരാത്തവര്‍ക്കു നേരെ ഞാന്‍വരികയുമില്ല. ഉറങ്ങുന്നവരെ ഞാനുണര്‍ത്തില്ല. നിങ്ങളോട് അതിക്രമം കാണിക്കില്ല. സംശയത്തിന്റെയും തെറ്റിദ്ധാരണയുടെയും പേരില്‍ഞാന്‍ആരെയും പിടികൂടുകയില്ല. പക്ഷേ, നിങ്ങള്‍ഇമാമിനെതിരാവുകയും ബൈഅത്ത് പൊളിക്കുകയും ചെയ്താല്‍അല്ലാഹു സത്യം, ഈ വാളുകൊണ്ട് ഞാന്‍നേരിടും. ആരും എന്നെ സഹായിക്കാനുണ്ടായില്ലെങ്കിലും’ (അല്‍കാമില്‍).
ശാന്തനും ശുദ്ധനുമായ നുഅ്മാന്‍(റ)ന്റെ ഈ പ്രഖ്യാപനം പക്ഷേ, ബനൂഉമയ്യ പക്ഷപാതിയായ അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു മുസ്‌ലിമിന് രസിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം ഗവര്‍ണറെ ആക്ഷേപിച്ചു. ഗവര്‍ണര്‍അതിനോട് പ്രതികരിച്ചതിങ്ങനെ: “അല്ലാഹുവിന് വഴിപ്പെടുന്നതില്‍ദുര്‍ബലനാവുന്നതാണ് അല്ലാഹുവിനെ ധിക്കരിക്കുന്നതില്‍യോഗ്യനാവുന്നതിനേക്കാള്‍ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നത് (അല്‍കാമില്‍). ഇതുകേട്ട് അബ്ദുല്ല നുഅ്മാനു പകരം കരുത്തനായ ഒരാളെ കൂഫയില്‍ഗവര്‍ണറാക്കണമെന്ന് യസീദിനെഴുതി. പ്രാപ്തനായ ഒരാളെ ലഭിക്കായ്കയാല്‍തനിക്ക് പൂര്‍ണ സംതൃപ്തിയില്ലെങ്കിലും പരുക്കന്‍സ്വഭാവക്കാരനായ ബസ്വറയിലെ ഗവര്‍ണര്‍ഉബൈദുല്ലാഹിബ്നു സിയാദിനെ കൂഫയിലേക്ക് മാറ്റി. അദ്ദേഹം തന്റെ സ്ഥാനത്ത് സഹോദരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ബസ്വറക്കാര്‍ക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കി കൂഫയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
കൂഫയിലെ ജനങ്ങള്‍ഹുസൈന്‍(റ)നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഗവര്‍ണറെ മാറ്റിയതിനെക്കുറിച്ച് അവര്‍ക്കൊരു വിവരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍പുതിയൊരാളുടെ വരവ് അവരെ സന്തുഷ്ടരാക്കി. അവര്‍കരുതിയത് ഹുസൈന്‍(റ)വാണ് വന്നെത്തിയതെന്നാണ്. അതിനാല്‍ഓരോ വീട്ടുകാരും സന്തോഷമറിയിക്കുകയും സലാം പറഞ്ഞ് നബിപൗത്രന് മര്‍ഹബയോതുകയും ചെയ്തു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍വന്നത് കൂഫയിലേക്ക് ഗവര്‍ണറായി നിയുക്തനായ ഇബ്നുസിയാദായിരുന്നു. ഗവര്‍ണര്‍ക്ക് കൂഫക്കാരുടെ മനഃസ്ഥിതി നേരിട്ടറിയാന്‍ഇതു കാരണമായി. അദ്ദേഹം തന്റെ നിയമനവും അധികാരവും വിളംബരം ചെയ്തു പ്രസംഗിച്ചു (അത്ത്വിബ്രി).
പുതിയ ഗവര്‍ണറുടെ വരവും പ്രഖ്യാപനവും അറിഞ്ഞ മുസ്‌ലിം(റ) വീടുകള്‍മാറിമാറിത്താമസിച്ചു. മുസ്‌ലിമിനെ പിടികൂടാന്‍ഗവര്‍ണര്‍പല ശ്രമങ്ങളും നടത്തി. അവസാനം തന്റെ മുന്‍അടിമയെ 3000 ദിര്‍ഹം നല്‍കി മുസ്‌ലിം(റ)നെ കണ്ടുപിടിക്കാനേല്‍പ്പിച്ചു. മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ അനുയായികളെ സമീപിച്ച് ശാമില്‍നിന്നും ബൈഅത്തിനായി വന്നതാണെന്നും ഈ 3000 ദിര്‍ഹം അവര്‍ക്ക് നല്‍കാനുള്ളതാണെന്നും പറഞ്ഞു. സത്യമാണെന്ന് കരുതി, അവനെ അവര്‍മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ അടുക്കലെത്തിച്ചു. അങ്ങനെ അഭയം നല്‍കിയിരുന്ന ഹാനിഇനെ ഇബ്നുസിയാദിന്റെ ശിങ്കിടികള്‍പിടികൂടി തടങ്കലിലാക്കി. മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍നാലായിരം ആളുകള്‍ഇബ്നു സിയാദിന്റെ കൊട്ടാരം വളഞ്ഞു.
ഇബ്നുസിയാദ് തന്റെ കൂടെയുള്ളവര്‍ക്ക് സമ്മാനങ്ങള്‍വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് ജനങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ഏല്‍പ്പിച്ചു. അവര്‍സ്ത്രീകളെയും മറ്റും സമീപിച്ച് ശാമില്‍നിന്ന് വലിയ സൈന്യം വരുന്നുവെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ സ്ത്രീകള്‍വന്ന് തങ്ങളുടെ മക്കളെയും പുരുഷന്മാര്‍സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളെയും കൊണ്ടുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം മുപ്പതാളുകളും മുസ്‌ലിം(റ)വും മാത്രം ബാക്കിയായി. വൈകാതെ അവരും പിരിഞ്ഞുപോയി. മുസ്‌ലിം(റ) ഒറ്റപ്പെട്ടു. നിര്‍വാഹമില്ലാതെ അദ്ദേഹം അവിടെനിന്ന് ഓടി. അദ്ദേഹത്തെ അറിയുന്നതായി പോലും ആരും ഭാവിച്ചില്ല, സഹായിച്ചുമില്ല. എങ്കിലും ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അയല്‍പക്കത്തുള്ള വീട്ടില്‍അഭയം നല്‍കാന്‍തയ്യാറായി. പക്ഷേ, അവരുടെ മകന്‍വിവരം നല്‍കിയതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ഗവര്‍ണര്‍ഒരു സംഘത്തെ അയച്ച് അഭയം നല്‍കാമെന്ന വ്യാജേന കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഇബ്നുസിയാദിന്റെ മുന്നില്‍ഹാജരാക്കി ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോള്‍അദ്ദേഹം സത്യം പറഞ്ഞു: ഹുസൈന്‍(റ)നെ ബൈഅത്ത് ചെയ്യാനാണ് തീരുമാനം. ഇബ്നുസിയാദ് വധഭീഷണി മുഴക്കിയപ്പോള്‍തനിക്ക് വസ്വിയ്യത്ത് ചെയ്യാനവസരം നല്‍കണമെന്നദ്ദേഹമാവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഉമറുബ്നു സഅ്ദ്ബ്നു അബീ വഖാസിനോട്, കൂഫയിലേക്ക് വരരുതെന്നും മക്കയിലേക്കു തന്നെ തിരിച്ചുപോവണമെന്നും അറിയിക്കാന്‍ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെയടുത്തേക്ക് ആളയക്കണമെന്ന് വസ്വിയ്യത്ത് ചെയ്തു. ശേഷം അദ്ദേഹം വധിക്കപ്പെട്ടു. ഹാനിഉം വധിക്കപ്പെട്ടു. ഇരുവരുടെയും ശിരസ്സുകള്‍യസീദിന്റെ അടുത്തേക്കയച്ചു (അസ്സിഖാത്ത്).
വധിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ 27 ദിവസം മുന്പാണ് ഹുസൈന്‍(റ)നോട് കൂഫയിലേക്ക് പുറപ്പെടാനാവശ്യപ്പെടുന്ന കത്ത് മുസ്‌ലിം(റ) അയക്കുന്നത്. അതു ലഭിച്ച് ദുല്‍ഹിജ്ജ എട്ടിന് അദ്ദേഹം മക്കയില്‍നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. നബികുടുംബത്തില്‍പെട്ട സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമടക്കം 72 ആളുകള്‍കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. വിവരമറിഞ്ഞ് മക്കയിലെ ഗവര്‍ണര്‍അംറുബ്നു സഈദ്(റ) അഭയം നല്‍കാമെന്നും പോകരുതെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ഹുസൈന്‍(റ) മുന്നോട്ടുപോയി (അത്തിബ്രി).
വഴിയില്‍വെച്ച് സുപ്രസിദ്ധ കവിയായ ഫറസ്ദഖിനെ കണ്ടപ്പോള്‍കൂഫയിലെ സ്ഥിതി അന്വേഷിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അവര്‍താങ്കളെ തിരസ്കരിക്കും. അങ്ങു ചെല്ലുന്ന ജനതയുടെ ഹൃദയം നിങ്ങളോടൊപ്പമാണെങ്കിലും അവരുടെ കൈകള്‍അങ്ങേക്കെതിരായിരിക്കും.’
പക്ഷേ, ഹുസൈന്‍(റ)നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മുന്നോട്ടുപോകാന്‍ന്യായങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍പ്രധാനമായി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ് അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു സുബൈര്‍(റ)നോട് ഹുസൈന്‍(റ) പറഞ്ഞത്: മക്കയില്‍നിന്ന് ഒരു ചാണെങ്കിലും പുറത്തുവെച്ച് ഞാന്‍വധിക്കപ്പെടുന്നതാണ് അവിടെവെച്ച് വധിക്കപ്പെടുന്നതിനേക്കാള്‍എനിക്കിഷ്ടം. അല്ലാഹു സത്യം, ഞാനെത്ര അഭയസ്ഥാനത്തായാലും അവരെന്നെ പിടികൂടി കൊല്ലുകതന്നെ ചെയ്യും (അല്‍കാമില്‍).
ഒരു വിഘടിത വിഭാഗത്തിന്റെ ആക്രമണത്തില്‍താന്‍വധിക്കപ്പെടുമെന്ന് നേരത്തെ അറിവ് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിശുദ്ധ ഭൂമിക്ക് അകത്ത് അക്രമം അരങ്ങേറുന്നത് അഹിതമായിരുന്നു. മക്കയുടെ പവിത്രത കളങ്കപ്പെടുത്താന്‍അതു കാരണമാവുന്നതിനാല്‍പ്രത്യേകിച്ചും.
അങ്ങനെ ഹുസൈന്‍(റ)വും സംഘവും യാത്ര തുടര്‍ന്നു. വഴിയില്‍വെച്ച് പല പ്രുഖ സ്വഹാബികളും അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിലാണ് ഗുണമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.
ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ യാത്രയറിഞ്ഞപ്പോള്‍കൂഫയിലെ ഗവര്‍ണര്‍ക്ക് ജാഗ്രത്തായിരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവ് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇബ്നു സിയാദ് അതിനായി വന്‍സൈനിക ക്രമീകരണങ്ങള്‍നടത്തി. ഹുസൈനുബ്നു സുബൈര്‍എന്ന പോലീസ് മേധാവിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ഒരു സംഘത്തെ വഴിയില്‍നിരീക്ഷണത്തിനു നിയോഗിച്ചു. അവര്‍ഖാദിസിയ്യ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചില പ്രതിരോധ ക്രമീകരണങ്ങള്‍നടത്തുകയുണ്ടായി. കൂഫയോടടുത്ത അല്‍ഹാജിസ് എന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള്‍ഹുസൈന്‍(റ) തന്റെ ആഗമന വിവരമറിയിക്കാനായി അബ്ദുല്ല എന്ന മുലകുടി ബന്ധത്തിലെ സഹോദരനെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. മുസ്‌ലിമിനെ കണ്ട് കാര്യങ്ങളറിയിച്ച് തുടര്‍നടപടികള്‍വേഗത്തിലാക്കാനായിരുന്നു ഇത്. പക്ഷേ, ഖാദിസിയ്യയിലെത്തിയപ്പോള്‍അദ്ദേഹം ഇബ്നു സിയാദിന്റെ സൈനികരുടെ പിടിയിലകപ്പെട്ടു. അവരദ്ദേഹത്തെ ഇബ്നുസിയാദിനു മുന്നില്‍ഹാജരാക്കി. ഹുസൈന്‍(റ)നെ ശപിക്കാന്‍അവരദ്ദേഹത്തോടാവശ്യപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ വരവ് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ഇബ്നു സിയാദിനെയും ശിങ്കിടികളെയും ശപിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ധീരനെ അവര്‍കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളില്‍നിന്ന് താഴേക്കെറിഞ്ഞു കൊന്നു. അബ്ദുല്ലക്ക് മുമ്പ് പറഞ്ഞയച്ചിരുന്ന ഖൈസ് എന്ന ദൂതനും വധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ സംഘം മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ വസ്വിയ്യത്തനുസരിച്ചുള്ള സന്ദേശവും മുസ്‌ലിം, ഹാനിഅ്, അബ്ദുല്ല എന്നിവര്‍വധിക്കപ്പെട്ട വാര്‍ത്തയും അറിഞ്ഞു. തിരിച്ചുപോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചെങ്കിലും മുസ്‌ലിം(റ)ന്റെ സന്തതികള്‍അതിനോട് യോജിച്ചില്ല. പിതാവിന്റെ രക്തത്തിന് പകരം ചോദിക്കണമെന്നവര്‍വാദിച്ചു. മുസ്‌ലിം(റ)നെ പോലെയായിരിക്കില്ല താങ്കള്‍കൂഫയിലെത്തിയാല്‍എന്നും ചിലര്‍അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കൂഫയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ചിത്രം വ്യക്തമായി അറിയാത്തവരായിരുന്നു ഈ അഭിപ്രായ പ്രകടനം നടത്തിയവര്‍. മക്കയില്‍നിന്ന് കൂടെ വന്നവരല്ലാത്തവരെല്ലാം കൂഫയിലെ നിജസ്ഥിതി അറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ഹുസൈന്‍(റ)നെ പിരിയുകയാണ് ചെയ്തത്.
മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്ന ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ സംഘത്തിന് മുന്നില്‍ശര്‍റാഫ് എന്ന പ്രദേശത്തെത്തിയപ്പോള്‍ആയിരം അംഗങ്ങളുള്ള ഹുര്‍റുബ്നു യസീദിന്റെ സൈന്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നേരത്തെ പറഞ്ഞ, ഹുസൈന്‍എന്ന പോലീസ് മേധാവി നിയോഗിച്ചതായിരുന്നു ഈ സൈന്യത്തെ. അങ്ങനെ ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍അവര്‍ഒന്നിച്ച് ളുഹ്ര്‍നിസ്കരിച്ചു. ഹുര്‍റും ഹുസൈന്‍(റ)വും തമ്മില്‍സംസാരിച്ചു. ഹുര്‍റിന് തന്റെ ദൗത്യം നിര്‍വഹിക്കുകയല്ലാതെ നിര്‍വാഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇബ്നു സിയാദില്‍നിന്നുള്ള നിര്‍ദേശങ്ങളുമായി ദൂതന്മാര്‍വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു സന്ദേശത്തില്‍ഹുസൈന്‍(റ)ന് വെള്ളം വരെ നിഷേധിക്കാന്‍നിര്‍ദേശിച്ചു. ഹുര്‍റിനെ നിരീക്ഷിക്കാനും ദൂതനോടാജ്ഞാപിച്ചു. അതിനാല്‍ഹുര്‍റിന് കടുത്ത നിലപാടെടുക്കുകയല്ലാതെ നിര്‍വാഹമില്ലാതായി. എങ്കിലും ഹുസൈന്‍(റ)നോട് ഒരു പരിധിവരെ മാന്യമായാണദ്ദേഹം പെരുമാറിയത്.
ഈ സമയത്ത് ഇബ്നുസിയാദ് ഉമറുബ്നു സഅ്ദ്ബ്നു അബീ വഖാസിന് റയ്യ് പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണച്ചുമതല പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍4000 അംഗങ്ങളുള്ള ഒരു സൈന്യത്തെ ഹുസൈന്‍(റ)നെ നേരിടാന്‍നിയോഗിച്ചപ്പോള്‍അദ്ദേഹം നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അപ്പോള്‍ഉദ്യോഗം നല്‍കില്ലെന്നായി ഇബ്നുസിയാദ്. ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ഒരു ദിവസത്തെ സാവകാശം ആവശ്യപ്പെട്ടു. കൂടിയാലോചനയില്‍അടുത്ത അനുയായികള്‍വരെ ഹുസൈന്‍(റ)നെ എതിര്‍ക്കുന്നത് നന്നല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി.
ഉമര്‍ദര്‍ബാറിലെത്തി ഇബ്നുസിയാദിനോട് സൈനിക നേതൃത്വം ഒഴിവാക്കിത്തരാനാവശ്യപ്പെട്ടു. വീണ്ടും റയ്യിലെ ഉദ്യോഗം കാട്ടി പ്രലോഭിച്ചപ്പോള്‍പോകാന്‍തയ്യാറായി. അവര്‍ഹുസൈന്‍(റ)വും സംഘവുമുള്ള സ്ഥലത്തെത്തി. തന്റെ പ്രതിനിധിയെ ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ അടുത്തയച്ച് വരവിന്റെ ഉദ്ദ്യേമാരാഞ്ഞു. ഹുസൈന്‍(റ) പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ നാട്ടുകാര്‍ഇവിടെ വരണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് വന്നതാണ് ഞാന്‍. അവര്‍ക്കിഷ്ടമില്ലെങ്കില്‍ഞാന്‍പൊയ്ക്കൊള്ളാം.’
ഈ വിവരം ഉമര്‍, ഇബ്നുസിയാദിനെഴുതി. അദ്ദേഹം മറുപടി അറിയിച്ചത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “ഹുസൈനിനോട് യസീദിനെ ബൈഅത്ത് ചെയ്യാന്‍പറയുക. അതിന് തയ്യാറായാല്‍പ്രശ്നങ്ങളില്ല.’
സന്ദേശത്തില്‍അദ്ദേഹത്തിന് കുടിവെള്ളം തടയാനും നിര്‍ദേശിച്ചിരുന്നു. ഇതിനായി അംറിബ്നു ഹജ്ജാജിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍500 പടയാളികളെ നദിക്കരയില്‍വിന്യസിച്ചു. മുഹര്‍റം ഏഴിനായിരുന്നു ഇത്. ശേഷം ഒരാള്‍വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “ഹുസൈന്‍, വെള്ളം കാണുന്നില്ലേ. എന്നാല്‍അതില്‍നിന്ന് ഒരു തുള്ളി നിങ്ങള്‍ക്ക് രുചിക്കാനാവില്ല. അങ്ങനെ ദാഹിച്ച് മരിക്കുക.’ ഇതുകേട്ട ഹുസൈന്‍(റ) അല്ലാഹുവേ, അവനെ ദാഹാര്‍ത്തനായി മരിപ്പിക്കേണമേ എന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ഇയാള്‍വെള്ളം കുടിക്കാന്‍കഴിയാതെയാണ് പിന്നീട് മരണപ്പെട്ടതെന്നാണ് ചരിത്രം.
വെള്ളം തടയപ്പെടുന്നതിന്റെ വൈഷമ്യം ഊഹിക്കാവുന്നതിലപ്പുറമാണല്ലോ. അങ്ങിനെയിരിക്കെ ആദ്യം തന്നെ സമീപിച്ച ഇബ്നുസിയാദിന്റെ പ്രതിനിധിയായ ഹുര്‍റുബ്നു യസീദും 30 ആളുകളും ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ പക്ഷത്തു ചേരുകയുണ്ടായി. ഇബ്നുസിയാദിനെ അംഗീകരിക്കാതെ നിര്‍വാഹമില്ല എന്ന നിലപാടിനോട് യോജിക്കാന്‍ഹുസൈന്‍(റ) തയ്യാറായില്ല. വെള്ളം തടയലിനപ്പുറം പോരാട്ടത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍നീങ്ങി. ഉമറുബ്നു സഅ്ദ് യുദ്ധ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. തന്റെ കൂടെവന്ന നാലായിരവും ഹുര്‍റിന്റെ കൂടെയുള്ള ആയിരവുമടക്കം അയ്യായിരം പേരാണ് ഇബ്നുസിയാദിനുവേണ്ടി ഒരു കുടുംബത്തെയും ഏതാനും സഹായികളെയും നേരിടാന്‍തയ്യാറായി നിന്നത്. ഹുസൈന്‍(റ) ഒരു ദിവസത്തെ സാവകാശം ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പിറ്റേന്ന് മുഹര്‍റം പത്ത്. പോരാളികള്‍കുറച്ചേയുള്ളൂവെങ്കിലും ഹുസൈന്‍(റ) സാധ്യമായ ക്രമീകരണങ്ങള്‍നടത്തി. പോരാട്ടം തുടങ്ങി. ഹുസൈന്‍(റ)നെ അനുയായികള്‍യുദ്ധത്തില്‍നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കുന്നതില്‍നിന്നും തടഞ്ഞ് ടെന്‍റില്‍നിര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷത്തുള്ളവരെല്ലാം അല്‍പസമയത്തിനകം വധിക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ഹുസൈന്‍(റ)നെതിരെ നീങ്ങാന്‍ആരും തയ്യാറായില്ല. ആര്‍ക്കും ആ പാപഭാരം ഏറ്റുകൂടെന്നായി. ഹുസൈന്‍(റ) പടക്കളത്തിലിറങ്ങി. ഇതുകണ്ട് ശമീറുബ്നു ദുല്‍ജൂഗിന്‍എന്ന ആള്‍സൈന്യത്തെ ഹുസൈന്‍(റ)നെതിരെ തിരിച്ചു. അയാളായിരുന്നു ഇബ്നുയസീദിന്റെ തീരുമാനം കടുപ്പിക്കുന്നതിലും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. സിനാനുബ്നു അനസ് എന്നയാള്‍മഹാനവര്‍കളെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇത് ഹിജ്റ 61 മുഹര്‍റം പത്തിനായിരുന്നു.
യുദ്ധം അവസാനിച്ചു ടെന്‍റുകളില്‍കഴിയുകയായിരുന്നു നബികുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മാന്യമായ പരിഗണന നല്‍കാന്‍ഉമറുബ്നു സഅ്ദ് തയ്യാറായി. അവരെ ഇബ്നുസിയാദിന്റെ മുന്നില്‍ഹാജരാക്കി. അദ്ദേഹം അവരെ യസീദിന്റെ അടുത്തേക്കയച്ചു. യസീദ് തന്റെ ഭരണത്തിനെതിരെയുള്ള ഭീഷണി നീങ്ങിയതില്‍സന്തുഷ്ടി പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം ആലോചിച്ച് കരയുകയുണ്ടായി. ഇബ്നുസിയാദിന്റെ എടുത്തുചാടിയുള്ള നടപടി യസീദിനെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ഇബ്നു മര്‍ജാനെ (ഇബ്നുസിയാദ്) അല്ലാഹു ശപിക്കട്ടെ. ഹുസൈന്‍(റ) മുന്നോട്ടുവെച്ച സമാധാന നിര്‍ദേശങ്ങളൊന്നും അവന്‍സ്വീകരിച്ചില്ല. അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിലേക്കും കൊലപാതകത്തിലേക്കും കാര്യങ്ങളെത്തിച്ചതവനാണ്.’ ശേഷം നുഅ്മാനുബ്നു ബശീര്‍(റ)നെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ഇവര്‍ക്കാവശ്യമുള്ളതെല്ലാം നല്‍കി വിശ്വസ്തനായ ഒരു ശാം നിവാസിയുടെ കൂടെ നാട്ടിലേക്കയക്കുക. ആവശ്യമായ വാഹനങ്ങളും സന്നാഹങ്ങളും നല്‍കണം.’
സ്ത്രീകളെ വിശ്രമിക്കാനായി അകത്തേക്കുവിട്ടു. യുദ്ധത്തടവുകാരെ പോലെ തങ്ങളുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന നബികുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ കണ്ടപ്പോള്‍യസീദിന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീകളെല്ലാം കരഞ്ഞു. കൂട്ടത്തില്‍ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ മകന്‍അലി(റ) എന്ന സൈനുല്‍ആബിദീനുമുണ്ടായിരുന്നു.
യസീദും കുടുംബവും വളരെ ആദരവോടുകൂടിയാണവരോട് പെരുമാറിയത്. ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍അലി(റ)നെ തന്റെ കൂടെക്കൂട്ടി. മൂന്നു നാളുകള്‍ക്കുശേഷം അവര്‍പോകാനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍യസീദ് അലി(റ)യെ വിളിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “സംഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം സംഭവിച്ചു. ഇബ്നുമര്‍ജാനയുടെ അതിക്രമമായിരുന്നു അത്. നിങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമുള്ളതെന്തും അറിയിക്കണം, ഞാന്‍നല്‍കും.’ അവര്‍ക്ക് വസ്ത്രവും മറ്റു അവശ്യ സാധനങ്ങളും നല്‍കി. വഴികാട്ടിയെ വിളിച്ച് നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കാനുപദേശിച്ചു. വഴികാട്ടി അവരെ നന്നായി പരിചരിക്കുകയും മദീനയിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രത്യുപകാരമായി ഹുസൈന്‍(റ)ന്റെ കുടുംബം അയാള്‍ക്ക് സമ്മാനിക്കാനായി ആഭരണം അഴിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹമത് നിരസിച്ചു. എനിക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലവും നിങ്ങളുമായുള്ള നല്ല സമ്പര്‍ക്കവും മതിയെന്നു പറഞ്ഞു.
മക്കയില്‍നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ഹുസൈന്‍(റ), അദ്ദേഹത്തെ കൂഫയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച നാട്ടുകാര്‍, പ്രവാചക പൗത്രനെ എതിര്‍ക്കുകയും വധിക്കാന്‍കാരണക്കാരനാവുകയും ചെയ്ത ഇബ്നുസിയാദ്, അയാളെ ഗവര്‍ണറാക്കിയ യസീദ് തുടങ്ങിയവര്‍പല തരത്തില്‍കടന്നുവരുന്ന ചരിത്ര ദുഃഖമാണ് കര്‍ബല യുദ്ധം.
ഇബ്നുസിയാദിന്റെ സമീപനത്തിലാണ് പ്രകടമായ അപരാധങ്ങള്‍കാണാനാവുന്നത്. ഇതിലേക്ക് നയിച്ച സാഹചര്യങ്ങള്‍ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് ചരിത്രപുരുഷരെ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതില്‍പ്രയോജനമില്ല. അതുവഴി സ്വയം പാപം പേറുന്നതും ദുരന്തമാണ്. അതിനാല്‍തന്നെ മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്റെ എന്നത്തെയും കണ്ണീരാണ് കര്‍ബല. എങ്കിലും കര്‍ബല ദിനാചരണമെന്ന പേരില്‍അത്യാചാരത്തിനും ശാരീരികപീഡനമേല്‍ക്കുന്നതിനും മുതിരുന്നത് ശുദ്ധഭോഷ്കാണ്. ശിയാക്കളുടെ ഈ ചെയ്തിക്ക് യാതൊരു പ്രാമാണികതയുമില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, ശാരീരിക ദ്രോഹമേല്‍പ്പിക്കല്‍എന്ന നിലയില്‍കുറ്റകരവുമാണത്.
കര്‍ബല യുദ്ധത്തിന് കാരണമായ ഘടകങ്ങളുടെ ഇഴപിരിച്ചുള്ള അന്വേഷണത്തില്‍ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തില്‍ഒരാളുടെ ചെയ്തിയെ അമിതമായി പ്രാധാന്യവല്‍ക്കരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. മക്കയില്‍നിന്നു പുറപ്പെട്ട ഹുസൈന്‍(റ)നെ വധിക്കാന്‍യസീദ് നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ് രേഖകള്‍വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
ഇബ്നുസിയാദും ചില കുബുദ്ധികളുമാണ് കടുത്ത നിലപാടുകള്‍സ്വീകരിച്ചതെന്നാണ് പ്രാമാണികം. കൊല നടത്തിയവനും പ്രേരിപ്പിച്ചവനും സഹായിച്ചവനും ആപേക്ഷികമായി അതില്‍പ്രതികള്‍തന്നെയായിരിക്കുമെങ്കിലും. വധത്തിനു കാരണക്കാരനും പ്രചോദകനുമായ ഇബ്നു സിയാദിനെ യസീദ് ശപിച്ചതും ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ. ഹുസൈന്‍(റ)നെ ഗളഛേദം ചെയ്ത സിനാനോട് ഹജ്ജാജ്ബ്നു യൂസുഫ് പോലും പറഞ്ഞു: “അറിയുക, നിങ്ങള്‍രണ്ടുപേരും (ഹുസൈന്‍റ വും സിനാനും) ഒരു വീട്ടില്‍(സ്വര്‍ഗം) ഒരുമിക്കില്ല’ (ത്വബ്റാനി).
ഹുസൈന്‍(റ)നെ കൂഫയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച് വിഷമവൃത്തത്തിലാക്കിയവരുടെ ചെയ്തി അംഗീകരിക്കാവുന്നതല്ല. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍അലി(റ)ന്റെ ആളുകളെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് രംഗത്തുവന്ന വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളായിരുന്നു അവര്‍. അതിനാല്‍തന്നെ സ്വന്തക്കാരാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവരാണ് ഹുസൈന്‍(റ)നെ നാശത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചതെന്ന സത്യവും സ്മരണീയമാണ്. ആദരണീയ വ്യക്തിത്വങ്ങളെ അവര്‍സംബന്ധിക്കുന്നതില്‍ഗുണമില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തുന്നവര്‍ക്കു കൂടി ഈ ചരിത്രം എന്നും ബോധനമാണ്.
യസീദ്, വ്യക്തിജീവിതത്തില്‍വൃത്തികെട്ട ധാരാളം ശീലങ്ങളുള്ളയാളായിരുന്നു എന്നത് പ്രസിദ്ധം. ജീര്‍ണതകളും ആഡംബരങ്ങളും ആഭാസങ്ങളും നിറഞ്ഞവന്‍. മാത്രവുമല്ല, ഇബ്നു സിയാദിന്റെ ചെയ്തിയില്‍ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കാനോ ജോലിയില്‍നിന്ന് പിരിച്ചുവിടാനോ തയ്യാറായില്ലെന്നതും യസീദിന്റെ വീഴ്ചയാണെന്നാണ് പണ്ഡിതമതം.
ഇതെല്ലാം കൊണ്ടുതന്നെ കര്‍ബലയുടെ വിവരണം അത്യധികം ശ്രദ്ധയോടെ നടത്തേണ്ടതാണ്. സ്വഹാബികളില്‍ആര്‍ക്കെങ്കിലുമെതിരില്‍മോശമായ ധാരണയോ പരാമര്‍ശമോ വളരാന്‍കാരണമാകുന്ന വിധത്തില്‍അത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് സര്‍വനാശമത്രെ. കഥാപ്രസംഗങ്ങളിലും കഥാഖ്യാനങ്ങളിലും മറ്റും അതിശയോക്തിപരമായി അതിരുകടക്കുന്നവര്‍പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.

ഭൂമിയിലെആദ്യഭവനമായകഅ്ബാ ശരീഫിന് ശിലപാകിയത്മലക്കുകളാണ്. വാനലോകത്ത്മലക്കുകൾക്ക്ആരാധനക്കായിനിർമിതമായബൈതുൽമഅ്മൂറിന്റെഅതേഅളവിലുംസൂത്രത്തിലുമാണ്ഭൂമിയിലെഭവനംനിർമിക്കപ്പെട്ടത്. ഡമസ്‌കസിലെലുബ്‌നാൻമല, ഫലസ്തീനിലെസൈത്തൂൻമല, ഈജിപ്തിലെസീനാപർവതം, തുർക്കിയിലെജൂദീപർവതം,

റസൂല്‍(സ്വ)ക്ക് പ്രവാചകത്വം ലഭിച്ച് പത്തു വര്‍ഷത്തിനുശേഷം അബൂത്വാലിബും ഖദീജ(റ)യും ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. ആമുല്‍ ഹുസ്ന് (ദുഃഖവര്‍ഷം) എന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഈ വര്‍ഷത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. മക്കാ ജീവിതത്തിലെ നിര്‍ണായക ഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്. ശത്രുക്കളുടെ അതി കഠിനമായ പീഡനങ്ങള്‍ക്കിടയിലാണ് വിരഹദുഃഖവും കൂടി നബി(സ്വ) പേറേണ്ടിവന്നത്.